` Poddajesz się przy kolejnej próbie porządkowania śmietnika twoich myśli i uczuć. Wiara w to, że będzie dobrze staje się coraz bardziej odległa, kiedy irracjonalna próba opanowania chaosu staje się tym, czym była od początku, mrzonką, ułudą i pobożnym życzeniem. Zbyt silne uczucia to samotnicy; dzika, szalona radość i gorzki smutek. Jesteś w tym sam, choć wokół ciebie są ludzie.

Gdzieś dookoła toczy się normalne życie, tkwiąc w nim, jesteś zgrzytem nawet sam dla siebie, z każdą chwilą bardziej pragnąc krzyczeć, by w końcu wyrzucić z siebie tysiąc niesprawiedliwych oskarżeń i setki złych słów. I wcale nie jest ci lepiej, nic nie jest nadal tak, jak być powinno – kłótnia wcale nie oczyszcza atmosfery, powietrze tężeje wokół jego pochylonej głowy i niemal słyszysz głuche uderzenia własnego serca. Adrenalina wciąż krąży w twoich żyłach, zamieniając się pod wpływem smutnego spojrzenia w palący wstyd, który dławi cię w gardle. Szarpiesz się z własną rozpaczą, krzycząc coraz głośniej, aż w końcu oszalałej kanonady słów nie da się już zatrzymać. `